تکثیر از طریق بذر (هسته) قدیمی ترین روش تکثیر خرما میباشد وتقریباً منشاء همه ارقام موجود در دنیا بذر میباشد تکثیر از طریق بذر در برنامه های تجاری تولید خرما منسوخ شده میباشد.
۱ـ تکثیر خرما از طریق بذر :
تکثیر از طریق بذر (هسته) قدیمی ترین روش تکثیر خرما میباشد وتقریباً منشاء همه ارقام موجود در دنیا بذر میباشد تکثیر از طریق بذر در برنامه های تجاری تولید خرما منسوخ شده میباشد.
تکثیر از طریق بذر عمدتاً در برنامه های اصلاح وبه نژادی خرما و همچنین تولید نهال به منظور مصارف غیر خوراکی نظیر احداث فضای سبز یا تولید چوب به منظور نئوپان سازی میتواند مفید باشد.
۲ـ تکثیر از طریق پاجوش:
منجر به حفظ کلیه صفات و خصوصیات پایه مادری در گیاه جدید میگردد در حال حاضر رایجترین،مناسبترین و ارزانترین روش تکثیر نخل در دنیاست که توسط نخل کاران ایران نیز در نخلستانها انجام میشود.
ویژگی های پاجوش خوب عبارتند از :
۱ـ پایه مادری باید سالم و شاداب باشد
۲ـ پاجوش باید جوان در وضعیت رشد سریع به قدر کافی بزرگ و تقریباً استوانه ای شکل باشد
۳ـ پاجوش باید ریشه دار باشد
۴ـ پاجوش باید توسط کارگران ماهر و مجرب از تنه مادری جداسازی شده باشد
۵ـ محل قطع پاجوش باید کوچک صاف بدون ترک و شکاف باشد.
۶ـ هیچ گونه آلودگی به آفات و بیماریها نداشته باشد.
۷ـ تعداد پاجوشهای متصل به تنه مادری نباید زیاد باشد مناسب ترین تعداد ۵ـ۳ پاجوش پای هر نخل مادری است.
۸ـ وزن پاجوش بین ۲۵ـ۱۰ کیلوگرم باشد
۹ـ پاجوش ۵ـ۳ ساله باشد و قطر قاعده آن ۳۵ـ۲۰ سانتی متر باشد.
۱ـ تولید پاجوش معمولاً در دوره کوتاهی از زندگی نخل (۲۰ـ۸ سال اول ) صورت میگیرد.
۲ـ درصد تلفات نسبتاً بالا و نیاز به واکاری مجدد دارد( میانگین درصد گیرایی پاجوش در ارقام مختلف حدود ۶۰% است)
۳ـ زمان نسبتاً طولانی جهت ثمر دهی (۶سال به بالا) نیاز است.
۴ـ عدم امکان تولید انبوه نهال (هر درخت خرما در طول عمر خود حداکثر ۳۰ ـ ۲۰ پاجوش در شرایط مطلوب تولید میکند)
۵ـ نیاز به کارگر ماهر و مجرب جهت جداسازی از تنه مادری دارد
۶ـ هزینه زیاد جداسازی
۷ـ امکان انتشار آفات و بیماریها
عوامل موثر در گیرایی پاجوش:
۱ـ رقم
۲ـ زمان کاشت پاجوش
۳ـ نحوه جداسازی
رقم :
گیرایی پاجوشها در ارقام مختلف متفاوت است که بستگی به قدرت ژنتیکی ریشه زایی و تحمل شرایط ناهنجار محیطی دارد.
زمان کاشت پاجوش:
براساس تجارب موجود در کشور مناسب ترین زمان جهت انتقال و کاشت پاجوش در اغلب مناطق خرما خیز کشور به ترتیب فصلهای بهار و پاییز میباشد.
نحوه جداسازی:
برای جداسازی پاجوش از پایه مادری ابتدا باید نخلستانها را آبیاری نمود بعد از گاورو شدن خاک پای نخل باید خاک اطراف آن را کنار زد به طوری که محل اتصال پاجوش به پایه مادری ظاهر گردد.
نکته : قبل از انجام عملیات جداسازی پاجوش برگهای اضافی و خشک هر پاجوش ابتدا حذف و سپس بقیه برگها جمع شده و توسط طناب باریک یا بوسیله برگ خرما به هم بسته شوند تا در حین کار جداسازی پاجوش اولاً به پاجوش آسیب نرسد ثانیاً برای عملیات جداسازی ایجاد مزاحمت نکند.
پس از مراحل فوق پاجوش برای جداسازی آماده میباشد جهت جداسازی پاجوش باید از افراد ماهر و مجرب استفاده نمود ناف پاجوش پس از جداسازی باید کاملاً صاف و سالم باشد.
برای قطع محل اتصال پاجوش به نخل مادری ( ناف) از وسیله ای بنام دیلم که دارای تیغه برنده تیز و فولادی است استفاده میگردد.پاجوش را باید طوری از پایه مادری جدا کرد که ناف آن سالم و حداقل یک ریشه سالم داشته باشد پاجوشهای فاقد ریشه به دلیل عدم گیرایی ارزش کاشت نداشته و معمولاً سبز نمی شوند.
هرس و ضدعفونی ریشه پاجوش:
بعد از پایان عملیات جداسازی پاجوش قاعده برگهای پیر و برگهای پایینی پاجوش تا نزدیکی لیفها حذف میگردند. و قاعده پاجوش عاری از برگ باقی گذاشته میشود بهتر است پاجوش توسط محلول قارچ کش مناسب به منظور جلوگیری از رشد قارچهایی که منجر به پوسیدگی جوانه اصلی پاجوش میشوند ضدعفونی گردد.
نکته: در صورت عدم امکان کاشت به موقع پاجوش میتوان تا حدود ۲۰ روز پس از جداسازی پاجوش نسبت به نگهداری آن در آب (فقط ریشه درون آب) اقدام نمود.
نحوه کاشت :
کاشت پاجوش در زمین اصلی یا خزانه انجام میگیرد کشت در خزانه بدلیل مراقبت و رسیدگی بهتر احتمال گیرایی پاجوشها را افزایش میدهد کاشت در خزانه به دو روش کرتی و جوی و پشته انجام میگیرد. ابعاد کرت بسته به بافت خاک متفاوت است.
در خاک با بافت متوسط معمولاً ابعاد کرتها ۱۰*۴ متر در نظر گرفته میشود و پاجوشها به فاصله یک متر از یکدیگر کاشته میشود .
در روش جوی و پشته عرض پشتهها حدود ۱۰۰ـ ۷۵ سانتیمتر و پاجوشها به فاصله یک متر از هم روی پشته کاشته میشود همچنین میتوان عرض پشتهها را دو برابر گرفت و پاجوشها را در دو طرف پشته بصورت مثلثی کشت نمود پس از آماده سازی خزانه اقدام به حفر گودالی به ابعاد حدود یک متر (بسته به اندازه پاجوش) مینمایند جهت پر کردن چالهها میتوان از مخلوط ماسه بادی و خاک سطح الارض زراعی به نسبت مساوی یا مخلوط کود حیوانی ماسه و خاک سطح الارض استفاده نمود.
مناسب ترین کاشت عمقی است که محل بزرگترین قطر پاجوش با سطح خاک هم سطح گردد.
پوشش پاجوش:
ایجاد پوشش مناسب در اطراف پاجوش خرما بعد از کاشت آن در خزانه یا زمین اصلی نیز از عواملی است که میتواند گیاه را در مقابل عوامل نامساعد محیطی از جمله سرما و گرما محافظت نماید .یکی از مناسب ترین و فراوان ترین این مواد برگ نخل خرما است که تقریباً در تمام مناطق جهت پوشش دادن پاجوشهای کشت شده مورد استفاده قرار میگیرد. به این منظور هر پاجوش بوسیله ۸ـ۶ برگ خرما که قسمت پایین و خاردار آن حذف شده پوشانده میشود عمل پوشش دادن پاجوشها هرچه زودتر انجام شود بهتر است.
پس از کاشت پاجوش و تهیه تشتک اطراف آن باید اطراف تنه پاجوش را با مالچ مناسب (کلش گندم ، خاک اره سالم و غیره) پوشش داد این کار باعث کاهش میزان تبخیر آب و جلوگیری از رشد علفهای هرز میگردد.
در روش آبیاری سطحی بهترین روش آبیاری روش تشتکی است . تشتک اطراف پاجوش باید ۸/۱ ـ ۵/۱ متر قطر و ۳۰ـ۲۰ سانتیمتر عمق داشته باشد آبیاری به روش قطره ای بدلیل یکنواختی بیشتر رطوبت و همچنین گیرایی بیشتر پاجوشها وضعیت مطلوب تری نسبت به روش سطحی دارد بعد از کاشت پاجوش باید فوراً آنرا آبیاری کرد و تا ۶ـ۴ ماه باید آبیاری به گونه ای صورت گیرد که خاک اطراف پاجوش مرتب مرطوب باشد.
بسته به نوع سیستم کاشت ( کاشت در خزانه یا در زمین اصلی) میتوان از دو روش آبیاری نواری و تشتکی یا تحت فشار (قطره ای ـ بابلر) استفاده نمود.
در آبیاری تحت فشار قطر تشتک اطراف پاجوش ۳ متر و عمق آن ۳۰ـ۲۰ سانتیمتر در نظر گرفته میشود.
کشت بافت گیاهی عبارت است از تکنیکی برای تولید و تکثیر گیاه کامل از بخشهایی از سلول یا بافت گیاه.
این نوع تکثیر مرسوم به تکثیر ریز ازدیادی است و با دو روش تولید گیاهک از طریق اندام زایی و جنین رویشی یا گیاهک زایی امکان پذیر است. در هر دو روش یک محیط آزمایشگاهی استریل و استفاده از هوای تصفیه شده الزامی است.
فوائد تکثیر خرما به روش کشت بافت عبارتند از :
ـ درختان خرمای حاصل از کشت بافت کاملاً شبیه به والدین (true to type) هستند.
ـ امکان تولید انبوه نهال شبیه به گیاه مادری وجود دارد.
ـ واریته های کمیاب خرما را میتوان در مقیاس وسیع تولید نمود.
ـ تکثیر نخل خرما به روش کشت بافت را میتوان در هرزمان و هر فصل انجام داد بنابراین تحت تأثیر شرایط فصلی قرار ندارد.
ـ مدت زمان تولید نهال به حد قابل ملاحظهای کاهش مییابد.
ـ امکان تکثیر ارقام ماده برتر و سالم ، واریته های مقاوم به بیماریهای و شوری و تنش های محیطی و هم چنین تولید انبوه پایههای نر پرگرده با ویژگی های متازنیایی مطلوب وجود دارد.
ـ نهالهای کشت بافت دارای سیستم ریشه توسعه یافته هستند بنابراین درصد بقاء آنها در مزرعه بالاتر از ۹۰ درصد است ضمن اینکه جهت استقرار در مزرعه به آب زیادی (برخلاف پاجوش) نیاز ندارند.
ـ نهالهای کشت بافتی در هر زمان از سال قابل کشت هستند.
ـ هویت رقم نهال حاصل از کشت بافت مشخص و تضمین شده است.
ـ انتقال نهال راحت تر و هزینه انتقال آن پایین است.
ـ خطر انتشار آفات و بیماریهای نخل از یک منطقه به منطقه دیگر یا از یک کشور به کشور دیگر وجود ندارد و یا بسیار کم است .
ـ تولید باغهای یکدست از نظر ساختار ژنتیکی و ظاهری ، رشد سریع و ثمر دهی زود هنگام (۳ـ۲ سال زودتر نسبت به پاجوش ) را میتوان از مزایای کشت بافت نام برد.
با توجه به صنعت دائمی بودن نخل خرما، مرحله کاشت یکی از مهمترین مراحل احداث نخلستانهای تجاری خرما میباشد قبل از هرگونه اقدام عملی در زمینه احداث نخلستان باید مطالعات زیر انجام شود.
ـ بررسی وضعیت آب هوای منطقه
پس از بررسی مساعد بودن منطقه مراحل بعدی انجام شود.
ـ بررسی وضعیت خاک
نمونه برداری از خاک و اعماق مختلف (۳۰ـ۰ ،۶۰ـ۳۰ ،۹۰ـ۶۰ ،۱۲۰ـ۹۰) سانتی متری وتجزیه آن به منظور اطلاع از کیفیت فیزیکی و شیمیایی خاک ضروری است.
ـ بررسی وضعیت آب
میزان آب قابل استفاده، دائمی بودن منبع آب، مسیر جریان آب از منبع تا سر مزرعه و کیفیت آب آبیاری (شوری ،ph ) با انجام آزمایشها باید بررسی گردد.
ـ میزان سرمایه مورد نیاز
سرمایه مورد نیاز جهت خرید زمین و آب، تسطیح، اصلاح خاک، زهکشی، احداث سیستم های آبیاری ، خرید پاجوش یا نهال کشت بافت ، کود حیوانی و شیمیایی، سموم آفت کش ،حفر گودال کاشت، خرید لوازم و ادوات مورد نیاز کاشت، داشت و برداشت و تعداد نیروی کارگر مورد نیاز باید دقیقاً محاسبه و براساس میزان سرمایه مورد نیاز نسبت به احداث نخلستان مطابق با اصول فنی اقدام نمود.
۲ـ انتخاب رقم
ویژگیهای مهم در انتخاب رقم، معرفی وکاشت آن در یک منطقه عبارتند از:
ـ سازگاری با شرایط آب وهوایی منطقه
ـ عملکرد بالا
ـ کیفیت مطلوب(رنگ ، مناسب،شکل واندازه و طعم مناسب، نسبت گوشت به هسته بالا،درصد ترکیبات مغذی مناسب فیبر کم در میوه).
ـ مقاومت یا تحمل در مقابل آفات و بیماریها.
ـ مقاومت یا تحمل بالا در مقابل شرایط نامساعد خاک و آب.
ـ قابلیت حمل و نقل و انبارداری بالا.
ـ عدم ابتلا به آفات انباری، ترشیدگی و آلودگی به بیماریها در انبار.
ـ قابلیت شستشو در ( ارقام خشک) و بسته بندی مناسب.
ـ زمان مناسب رسیدن محصول و عرضه به بازار مصرف.
ـ اقتصادی بودن قیمت محصول.
سازگاری با منطقه کاشت:
سازگاری با شرایط آب و هوایی منطقه فاکتوری بسیار مهم و اساسی در انتخاب و معرفی آن رقم در منطقه میباشد.
با وجود اینکه نخل خرما تحمل بسیار زیاد در مقابل شرایط نامساعد محیطی دارد اما تولید محصول با کمیت و کیفیت مطلوب در ارقام مرغوب و تجاری منوط به تأمین نیازهای اکولوژیک خاص آن رقم است.
عملکرد بالا:
بدون شک یکی از مهم ترین اهداف در تولید هر محصول زراعی و باغی استفاده از حداکثر پتانسیل ژنتیکی تولید آن محصول میباشد میزان عملکرد ارقام مختلف یک نبات در شرایط محیطی یکسان متفاوت است.
عمکلرد بالای هر رقم باعث افزایش راندمان تولید درآمد نخل کار میگردد.
کیفیت:
در شرایطی که صرف عملکرد بالا نمی تواند مبنای اتخاذ تصمیم صحیح در معرفی یک رقم در یک منطقه باشد. اما گاهی با وجود عملکرد پایین ، کیفیت عالی میتواند معیاری برای معرفی آن رقم باشد.زیرا کیفیت بالا ودر نتیجه قیمت اقتصادی و مطلوب جبران کاهش عملکرد محصول را مینماید.
ارقام خرما از نظر رسیدن به سه گروه زودرس،میانرس، دیررس تقسیم میشوند.
خرما محصول مناطق گرم و خشک است در اینگونه مناطق کمبود آب، مقدار بالای نمک و شوری آب و خاک از مشکلات عمومی به شمار میروند. بنابراین برحسب شرایط منطقه کاشت و نوع محدودیت باید ارقامی انتخاب نمود که از قدرت تحمل بیشتری برخوردار باشند.